Laatst bijgewerkt op: Donderdag 22 december 2005
Australië
Vluchtschema:
- 3 september vertrek Schiphol om 14.25 uur
- 4 september aankomst Taipei (Taiwan) om 13.05 uur (verblijf in hotel tot vertrek naar Sydney: 22.20 uur)
- 5 september aankomst Sydney om 9.30 uur, alwaar ik door mijn achterfamilie van het vliegveld wordt opgehaald...
Hans & Bill, mijn achterooms, op bezoek op Texel
Sydney, 15 september 2005
Uitzicht op mijn slaapkamer, Parramatta
Stel je de lente voor, het wordt nog vroeg donker, rond zevenen, maar de temperatuur
overdag is zo rond de 23 graden.
Alle lentedagen zijn hier zo heerlijk warm, het geurt naar eucalyptusbomen en bloesem.
Er is een andere natuur,
verschillende palmbomen, andere grassoorten, het gras is wat dorrer. De vogels piepen
anders! Papagaaien, parkieten, kookaburra's, cockatoos, minerbirds, maar ook meeuwen en kraaien. Jawel, ik ben in Australia!
Een Kookaburra!
Afgelopen twee weken heb ik veel indrukken opgedaan. Je bent je ervan bewust dat je
aan de andere kant van de wereld bent, familie, vrienden, kan je nog steeds bereiken
via e-mail, maar het voelt anders. De jetlag is overwonnen, gelukkig maar, want je
veerkracht is niet zo groot als je moe bent. En heimwee? Well...
Vandaag heb ik in Taronga Zoo (Sydney) de funnelwebspin gezien. Een enthousiaste
werker vertelde er al zijn spinnenkennis, we mochten met onze neuzen in de potten
met spinnen, heerlijk. De funnelweb is een zeer giftige spin, waar je niet door
gebeten wilt worden, maar je kan ze tegenkomen in je achtertuin. Dus niet teveel
wandelen in de bush op je sandalen!
Skyline van Sydney
Sydney is bijzonder, met zijn fraaie skyline (wolkenkrabbers, operahouse,
de harbour bridge). Ik heb flink door de stad gestruind, je ziet mensen van allerlei
pluimage, Chinesen, Indonesiërs, Indiërs. Toch kan je het niet vergelijken met Amsterdam,
daarvoor lopen er teveel vette Australiers rond. Want er is hier een eetprobleem,
zoveel is wel duidelijk.
Operahouse, Harbour Bridge
Ik ben naar Blacktown geweest. Hier is een Zoo genaamd Featherdale. De meeste native
animals lopen hier vrij rond. Je kan ze aaien, even een fotootje maken (interesseert
die kanga's echt geen reet). Ze zijn die toeristen wel gewend. Hier zie je hoe ik
een hoogst geïnteresseerde kangaroo aai.
Skippy
Een Koalaatje
Australiers gaan naar de club 's avonds voor hun vrije tijd, gewoon om lekker een
bier te pakken, maar je kunt er ook goedkoop met de hele familie gaan eten. Je bent
ingeschreven bij een vaste club. Biljarten, tijdens het eten wat gokken voor prijzen:
een grote bak met vlees voor op de BBQ...
Kangaroo eten!
Als je je eten bestelt, krijg je een apparaat mee, dat gaat piepen en oplichten als
je eten klaar is, zodat je niet hoeft te wachten in de rij. Ja je maakt wat mee als
nuchtere Hollander, die gewend is op zijn patat te wachten in de snackbar.
Jahaa, ik heb dus kangaroe zitten eten. Eerst aaien, dan opeten, hihi. Het smaakt
best lekker hoor, beetje naar biefstuk, lekker mals, zelfs iets minder taai, als
je erop herkauwt.
Een uitzicht van Central Coast
Als ik in Woy Woy ben (een plaatsje aan de central coast in NSW, betekent 'waterplaats'
in het Aboriginals...)
valt me al direct op, dat iedereen alles met de auto doet! Boodschappen om de hoek... vroem.
Zoals je in de Pyreneeën
overal wandelpaden vindt, zo vindt je hier op een avondwandeling alleen maar geasfalteerde
wegen de heuvels in. Als
ik voorstel om een stukje te gaan fietsen in de omgeving, wordt ik wat bevreemd aangekeken.
Eh een fiets, tja wie heeft
zo'n ding ook alweer... Maar ik doe het natuurlijk lekker toch! Wat een prachtige heuvels,
wat een mooie kustlijn.
Vuurtoren uit begin 20e eeuw
Autorijden is trouwens niet minder leuk hier hoor! Heb het al uitgebreid gedaan.
Stuur rechts, links aanhouden en op de automaat, ik moest even wennen! Met Jim
rijdt ik naar een prachtige plek, ten noorden van Woy Woy, waar een witte vuurtoren
de rotsachtige kust siert. Hier zijn de golven al hoger dan ik in Nederland ken, maar het
zijn maar schuimkoppies, volgens Jim.
Ik zie pellikanen vliegen, wow!
Pellikaantje
Auto van Jim, waar ik in reed
De blue mountains waren prachtig! Ben met Roger, een kennis van Hans de bergen in gesjeesd. Het was een heerlijke wandeling en ik was blij om eens even stevig de natuur
te grazen te nemen. We liepen natuurlijk een wandeling, die de gemiddelde toerist natuurlijk niet liep, want daar wordt je te moe van voor wat leuke digitale foto's, hihi.
We hebben watervallen gezien en weerzinwekkende echo's naar de rotswanden toegekaatst, want je moet wel even laten weten dat je er bent natuurlijk ('Climb every mountain').
Daarna reden we naar de '3 sisters' een zeer toeristische plek, waar de Jappanners het klikijzer stevig lieten ratelen. Ik vond het een mooi uitzicht. Later meer foto's bij gebrek aan snelle internetverbinding nu!
Sommige meertjes vragen erom bezwommen te worden...
Hi! Daar ben ik weer! Zit nu eindelijk weer eens achter een handige laptop
waar ik wat op mijn site kan rommelen. Alleen de foto's, daar heb ik een snellere verbinding voor nodig
. Well, nu ben ik aan het wooffen met Rudy, mijn reisgenoot, bij gebrek aan een auto, want die wordt gerepareerd in de garage. Jaha, het
onverwachte is gebeurd, de motor had kuren... Maar dat wooffen is echt superleuk!
Mijn 'mate' Rudy
Ik zal eens uitleggen wat dat inhoudt. Je werkt per dag een uurtje of vier voor iemand en ontvangt daarvoor terug een lekker bord eten,
en een slaapplek. Wij zitten bij Ross Lokollo, een alternatieve dame, die een tuin heeft van 5 hectare! We werden opgehaald uit Lismore in haar auto
en kregen 's avonds meteen een lekkere maaltijd. Ze heeft haar huis helemaal zelf gebeouwd, met alemaal bijgebouwtjes. Keuken staat los van het huis. Stel
je vooreen zeshoekig huis met rondom een grote veranda, het wordt nog steeds vroeg donker, dus al snel de kaarsjes aan op de veranda.
Ross leeft helemaal onafhankelijk. Ze heeft alles op zonne-energie lopen, een convertor om van 12 naar 240 Volt te gaan, dus we kunnen
gewoon TV kijken. Verder werkt de koelkast op gas. Jaah het is hier echt back to nature! Wel even wennen met 20 kippen die beginnen te kukelen
om 5 uur in de ochtend, kuch. We slapen in een caravan naast de keuken.
Op de foto met Ross...
En dan het werk! We zagen bomen om, knippen struiken bij, vertimmeren deuren en scheuren rond op een trekker/grasmaaier om de tuin bij te houden. Ross is een
echte alternatief, dus er wordt geyogaat, en allerlei rituelen worden uitgevoerd om de natuur op peil te houden, waaronder het verbranden van koeieschijt (echt waar)
om de wereld te verlichten en de natuur in harmonie te brengen. Ross is een hele lieve vrouw en om haar te bedanken voor alle goede zorgen heb ik haar al eens de stad
ingenomen om een lekkere warme schocolademeld te drinken, hihi.
Even uitrusten
Voor ons woofing avontuur hebben Rudy en ik van alles gedaan. We hebben bij Aussi's (Lisa en vriendje met baby) overnacht, die we een lift hadden gegeven. Ze hadden panne. Al na 5 minuten in de auto boden ze ons aan
om bij hun te mogen slapen! Het was een woongroep, waar een heleboel jongeren woonden, vaak met veel problemen met ouders, waardoor ze al op hun 15e zelfstandig zijn gaan wonen. Rudy en ik kregen een byzondere levensstijl te
zien. Ze leefden wat rond het huis, beetje een blokje om op de crossbrommer, beetje poolen op hde pooltafel, beetje eten, op de bank hangen. Ze waren allemaal heel erg aardig. Lisa heeft 2 kinderen en is gescheiden, toen ze al zwanger was. Ze was 27 en
ze heeft nu een vriendje, Kenneth van 17 jaar (!), die wel voor haar voelt. Hij is een gesponsorde surfer. We hebben veel gewandeld daar in Koff's Harbour op het strand gelegen en geoefend in luiwammesen. In het begin is dat nog lastig, omdat je uit je gestructureerde
leventje komt, maar alles went.
Surfen!
En dan komt het moment dat je weer afscheid neemt, in de auto stapt en weer de weg op gaat. We vervolgden onze rit naar Byron Bay. We hebben gesurfd en zijn in staat om op de plank te
blijven staan. Ik praat hier over golfsurfen. Eens hadden we onze tent opgezet op de parkeerplaats bij het strand. Ik lig te pitten in de tent, Rudy in de auto. 's Ochtends
roept een Ranger (politie) 'Hey, are you camping here?'. Ja, ik lag niet in de tent om appelflappen te bakken. De ranger: '200 dollar boete!'
Ik half suf vanuit de tent 'watte?' Nou ja, ik klets me d'r natuurlijk uit. 'Euh, ja we waren op zoek maar we konden geen camping vinden.'
Zegt de fijne man, dat we snel weg moeten wezen, anders toch een boete. Heerlijk dat avontuurlijke leven!
Blauw water!
Well, de nachten zijn zwoel, de stranden zijn heerlijk rustig (het is nog maar lente). Nu is de tijd om je gedachten eens even goed op een rij te zetten. Ross komt nu thuis, dus we gaan even checken of
al het werk dat we hebben verricht correct is uitgevoerd. Catch ya later, folks!
Woensdag 26 oktober
Hallo folks! Hier weer een update van mijn nomadenleven in down under! Ik ben gisteren aangekomen in Airlie Beach, samen met Rudy in onze slee (en we noemen haar Ursula). Het weer wordt alsmaar tropischer nu we noordelijker rijden. De (gratis) campings worden steeds schilderachtiger, we genieten van de zon, zee en landschappen, die langzaam van karakter veranderen. Tropisch regenwoud is al zichtbaar en de palmbomen zijn steeds meer in de meerderheid. Vandaag gaan we zeilen rond de witsunday islands!!
We worden verwend, want we blijven slapen op de boot en eten en drinken worden geregeld, dat is nog eens luilekkerland. Ondertussen prachtige views en natuurlijk snorkelen en een introductie duik bij het great barriere reef.
Kan ik alvast eens even ideeen opdoen voor vervolgduiken, want dat is waar ik van droom!
Snorkel snorkel!
Vorige week hebben rudy en ik geboekt op een trip naar frasier island. Het werd een tour van 3 dagen en twee nachten in een grote 4 wheel drive auto. Natuurlijk ging Mathieutje ook even scheuren. Geen probleem voor Beukenoot, want autorijden vind ik leuk, dus ik crosste me er door heen.
Vroem!
Soms klonk het achterin wel van ooh en aahh, maar daar hebben we natuurlijk schijt aan en de stofwolken vlogen in het rond, hihi.
Onze groep
Voordat we de ferrie naar het eiland opdoken, veel lucht uit de banden laten lopen, want op zandwegen heb je slappe banden nodig. De groep van negen mensen (4 jongens en 5 meiden)
was erg leuk, al zaten er een paar modepoppen bij die de nagels nog niet eens vuil wilden maken aan een afwasje, maar goed naast barbies waren er ook ferme meiden en jongens die van aanpakken wisten en een goede pan eten konden neerzetten.
Ik heb ook eens even een stevige BBQ verzorgd, dus iedereen werd verwend.
Onze israelische vrienden
Er waren hele leuke israelische mensen in onze groep, die in Tel Aviv wonen (weer een leuk vakantie adres erbij). We kampeerden op het strand en kookten op grote gasstellen.
De eerste twee dagen flink wat regen, maar nog een prima temperatuur, dus gewoon zwemmen natuurlijk! 's Nachts ging ik even plassen en zag een dingo (soort hond). Het is wel eens gebeurt dat dingo's in je bil bijten,
maar ik was niet echt bang. De dingo was banger van mij geloof ik. Alles zat er bij mij nog aan. We hebben in kristalheldere meren gezwommen en in een zoutwatermeer dat borrelde als champagne! Het water is zo schoon dat je jezelf goed kan zien zwemmen en het is heerlijk koel.
Frasier Island
En dan nu de witsunday eilanden, folks! Tjeu wordt toeristisch, jaja. Gisteren aangekomen hier en gezwommen onder de palmbomen, want direct in zee zwemmen is gevaarlijk vanwege de kwallen (jellyfish).
Als we gaan snorkelen en duiken, krijgen we speciale pakken aan om een beetje veilig te zijn voor die krengen.
Ik vermoed dat ik redelijk bruin weer in Nederland aankom, want de rit gaat alleen maar meer richting zomer en woestijn, dusss.
Na de witsundays gaat er gewerkt worden. Fruitplukken dus, keihartd werken, maar wel goed betaald om daarna weer eens even lekker te genieten.
Op de ferrie
Ik vertel meer als we weer van de witsunday trip terug zijn!
Groeten van nomaad tjeu... 'no worries' zoals de ozzies zeggen en... tot later!
Donderdag 10 november
Hello Folks!
Hier dan een bericht van Mathieu uit Down Under.
Hoop dat het allemaal goed gaat bij jullie daar aan de bovenkant van de aardbol!
Jawel, ben alweer twee maanden hier en heb al een boel gezien, gezeild, gesnorkeld en een introductie duik gedaan bij het koraal van de Whitsunday Islands.
Duikles
Wat een leven, heel relaxed, de Australiërs zeggen continue 'no worries mate', ik kom in een totaal ander ritme en wordt een beetje dikker, vanwege de vele BBQ's.
Hier in Tully ben ik momenteel pompoenen aan het plukken voor wat geld (laten we dat weer snel vergeten, maar duiken is duur) en het weer is warm,
met zo nu en dan een bui, want ik zit al in het tropische gebied. Het weer went snel en ik voel me er goed onder.
Op de tractor
I can fly...!
Het leven is hier vluchtig, je rijdt een stuk (samen met Rudy, een vriend, auto gekocht), blijft een paar dagen bij een 'hotspot' en hup, je vervolgd je Nomadenleven.
Heb nu gereisd vanaf Sydney en ben nu bijna bij Cairns (aan de oostkust). Behalve dat ik hier prachtige natuur beleef en ontzettend veel internationale contacten opdoe
(leuk voor vakanties, hihi) heb ik ook veel tijd om na te denken.
Zweedse vrienden
Soms heel positief, maar bescheiden heimweegevoelens spelen natuurlijk ook op en dan denk ik eraan,
dat er weer flink het eiland wordt rondgecrost op weg naar een IMV-les of gewoon even lekker lesgeven, mmm dat mis ik wel. Ik speel veel trompet in de auto,
heb hem natuurlijk meegenomen, want ik ben natuurlijk in de eerste plaats musicus. We rijden rond in een enorme slee (Ford Falcon)!!
Bij de stoplichten kijken mensen even bevreemd als ik flink aan het peunen ben met de radio hard aan, hihi.
Ook hier hebben ze zwembaden
Well, de plannen zijn nu duiken in Cairns en dan hop naar Darwin (midden boven) en naar Alice Springs voor de beroemde Ayers Rock en de vliegenplaag. Genoeg te doen!
Mensen, ik groet jullie, zou zeggen geniet van de kleine dingen (no worries) en ik zie jullie vast weer ergens als ik terugben!
Superveel groeten uit Australia van Mathieu.
Maandag 21 november
En daar ben ik weer! Na mijn duikcertificaat behaald te hebben en een prachtige reis naar Cape Tribulation ben ik weer terug in Cairns achter een fatsoenlijke computer,
dus kan ik jullie wat melden!
Tjee, weer een zooi indrukken opgedaan hoor. Via pro-dive heb ik een stevige duikopleiding gehad, twee dagen in de pool en 3 dagen open water. Het was een fantastische ervaring,
ademhalen onderwater en natuurlijk allerlei veiligheidsoefeningen, want als iemand je zuurstoftoevoer doorknipt moet je wel snel naar boven hihi.
We hadden les van een Annelyse een Franse meid, die een natuurtalent was qua lesgeven. Wat een geduld met de paniekmensen uit onze groep.
Uiteindelijk kreeg ze iedereen op 18 m diepte hoor!
Mijn duikgroep
Maar mathieutje wilde natuurlijk tot 40 m diepte, dus hop ook mijn adventure certificaat erachter aan. Ik heb mijn eerste nitrogen narcosis meegemaakt
(je voelt je alsof je een paar biertjes hebt getikt!) en toen cola uit een blikje gedronken op 28 meter diepte!!!
Fantastisch! Er kwamen vissen op ons af, want cola kunnen ze goed ‘ruiken’.
Onderwaterfoto's
Mathieu en Guido
Onderwater
Gut wat is het Great Bariere Reef toch prachtig. Had een brok in mijn keel onder water,
maar niemand zag mijn tranen, hihi. Zoveel vissen, octopussen (‘s nachts komen ze tevoorschijn) reuzenschildpadden en niet te vergeten al die whitetip haaien die ik heb bewonderd, johoo!
Tijdens de 2e avond op het GBR hebben we in de nacht gedoken. Het was helemaal niet eng, wat een rust onder water, zo nu en dan wat bubbles van je eigen ademhaling
en verder het licht van de volle maan en je zaklantaarn. De vissen slapen, sommige juist niet. Misschien wel de mooiste ervaring in mijn leven en ik ben nu enorm verslaafd!
Nachtduiken ...donker he?!
Soms moet je het roer in eigen hand nemen
Na onze duikopleiding zijn Rudy en ik verder gereisd naar Cape Tribulation. We hebben gewandeld door het tropisch regenwoud en de vochtige lucht en warmte ervaren.
Prachtige planten en bomen en allerlei reptielen en slangen. We sliepen op een natuurcamping. ‘s nachts wel wat geritsel gehoord, maar als je je eten netjes opbergt, hoef je nergens bang voor te zijn (toch?)
Even een wandelingetje maken..
Jahaa en dan na deze internetsessie reizen we verder naar Tully, want het geld voor onze pompoenenplukkerij hebben we dus niet op onze rekening ontvangen.
We gaan dus even een paar mensen aan de tand voelen en ik heb mijn trompet al op scherp staan om onze komst aan te kondigen!
Daarna reizen we door de woestijn naar Darwin, die stad bovenin Australië, waar het regenseisoen al begonnen is, dus die krokodillen zijn er zat.
We zullen ze waarschijnlijk bewonderen per boot, laat ik mijn armen en benen maar binnenboord houden, hihi.
Daarna weer door de outback richting alice springs en uiteindelijk kerst in Melbourne ofzo.
Ach ja alles is hier zo lay-back, je kan van het ene op het andere moment besluiten om je plannen 180 graden om te gooien!
Vele groeten van een zongebruinde Mathieu.
Woensdag 30 november
Daar ben ik weer! Nu lekker in Darwin, tropisch vochtig weertje en lekker genieten van een goed bed in een hostel met NLe eigenaar.
We zijn vanaf Townsville, vanaf de oostkust helemaal doorgestoken door de outback naar Darwin.
Een eenmalige ervaring, want zo'n afstand wil je niet elke dag afleggen hoor. Maar wat een ervaring,
zodra je uit de auto stapt komt een droog temperatuurtje van zo'n 40 graden om je hoofd.
Je eet snel een boterham en hebt 3000 (afgerond dan) vliegen op je gezicht en in je neus.
Dus hebben we de vitrage van de auto maar in stukken geknipt en om het hoofd gehangen!
Eersgisteren waren we in Kakadu national park (beheerd door Aboriginals), krokodillen kijken, jaaaaaa die zien er wel indrukwekkend uit.
Ze kijken je met hun reptielenogen scherp aan en je denkt onwillekeurig dat jij het onderwerp van ontbijt zou kunnen zijn, hihi.
Ik heb er ook een paar zien vechten. We sliepen op een camping midden in het park en je zweette flink,
maar het went en na een flinke tocht duik je weer snel de pool in.
Ik kwam in contact (in die pool dus) met een gitarist en we stonden al snel de blues te spelen aan de rand van het zwembad.
Daarna gezellig een biertje en voor je het weet...een overnachtingsadres in Darwin, johoo! Ik geniet echt van die lay-back manier van de Ozzies om even langs te komen.
Gisteren was er een jamsessie bij het cafe om de hoek van onze hostel en Mathieu kon het natuurlijk niet laten om even mee te jazzen!
Dus de cafe eigenaar geeft je meteen gratis drank. Best een leuke manier om uit te gaan hihi.
En nu zijn de plannen om door de outback naar het zuiden te reizen! Richting Alice Springs en door naar Adelaide en Melbourne,
want daar is een boel culturele activiteit. Het wordt dan wel tijd om eens een baan te zoeken in het onderwijs of om te gaan trompetteren of te dirigeren!
Voor nu vele groeten en ik schrijf de volgende keer weer meer!
Dingdangdong...
Daaristiedanweer!!! Na een tijdje niets op mijn website te hebben geschreven, dan nu weer een grotere bijdrage uit het nomadenleven van heer Tjeu uit down-under.
Hohohooo de kerst komt er aan en ik ben nu in Melbourne. Jep, het ziet er naar uit dat ik hier een tijdje ga vertoeven. Melbourne is een bruisende stad, met veel ruimte, ook al woont hier het grootste gedeelte van de Australische bevolking en ook een boel aboriginals (zo'n 10.000). In de trams vandaag kerstmannen en hulpkerstvrouwen tegengekomen, de kinderen krijgen chocolade en de commercie viert natuurlijk hoogtij. Well, geef mij maar Sinterklaas, die is tenminste niet door Coca Cola uitgevonden hihi.
Beste mensen, Tjeu is even reismoe, want na 3 maanden rondgetoerd te hebben van de ene bijzondere plek naar de andere, bijna elke avond je tent opzetten en niet wetend wat de volgende dag je brengen zal, nu even rust op de plaats! Ik zit lekker in een rustig hostel in St. Kilda, een buitenwijk van Melbourne.
Op naar Melbourne
Well, dan vervolg ik nu mijn reisverslag! Zoals eerder vermeld, reden we na onze poen opgehaald te hebben in Tully richting het westen met als plan eerst Darwin te bezoeken i.v.m. het snel aankomende regenseizoen en vanaf daar weer loodrecht naar het zuiden, dwars door de woestijn, richting Alice Springs, Uluru, Coober Pedy, Adelaide en via de Great Ocean Road met als eindbestemming Melbourne (zie kaartje, dat Jeroen misschien zou kunnen invoegen in mijn verslag?)
Wat een ervaring zeg, dat rijden door de woestijn. Ik denk dat de foto's boekdelen spreken. De sfeer is als volgt: keihard de muziek van Bobby McFerrin 'don't worry, be happy', de airconditioning aan en rijden, rijden, rijden, heeeel langzaam verandert het landschap van 'niets' naar een ander soort 'niets'. Er is dan ook niets te doen onderweg, met hier een daar een plaats waar we tanken, een boterhammetje verorberen (met 20 vliegen erop) met vliegennetten over je hoofd, want anders wordt je gek. Temperatuur soms ver boven de 50 graden Celsius! Je stapt even uit de auto en springt er dan nat van het zweet weer in, heerlijk te ontdekken dat je lichaam ook zweet kan sproeien, hihi. (waarschuwing: lees dit niet als je net aan het eten bent.)
Mount Isa is een mijnstad en het ziet er angstaanjagend uit hoor, donkere wolken (jawel in de woestijn ook regen...klimaatverandering?) het stinkt er naar sulfiet, want in de mijnen wordt naar koper en ijzer gedolven. We slapen buiten de stank op een rest-area en als de zon onder gaat is de temperatuur wel te harden. De zonsondergangen zijn in de woestijn van een wonderbaarlijke schoonheid. De rest area's zijn voorzien van wc's, maar drink vooral niet het water, want een voortijdige dood zal langzaam intreden.
toch leuk...
Dan komen we aan op het kruispunt om omhoog naar Darwin te rijden (na 3 dagen). In tegenstelling tot spannende verhalen over moorden en vervelende Aboriginals, ontmoeten we alleen maar hele vriendelijke mensen, die ons aan alle kanten helpen en van nuttige info voorzien. Op zaterdag 26 november komen we aan in Daly Waters. Een plaatsje waar je kan tanken, waar een telefooncel staat en waar je een biertje kan drinken in de beroemde pub, verder niks. Iedereen laat daar iets achter, een sok of b.h., ik laat mijn prachtige handtekening achter (b.h. bewaar ik).
Dan rijden we door naar Kakadu National Park in Northern Territory (ook wel Arnhemland genoemd, want de Nederlanders heb daar natuurlijk weer eens als eerste voet aan land gezet en een zootje aboriginals vermoord. Het is een prachtig gebied, dat gedurende het wet-season gedeeltelijk onder water komt te staan. Tijd voor krokodillen! Een cruisetocht om 7 uur in de morgen, want dan zie je de meeste dieren. Met een fluisterboot varen we de kreek op. Wat een prachtige natuur en we hebben een boel van die krengen gezien, soms van een meter afstand. Een paar reptielenogen staren je dan aan en je voelt je niet helemaal op je gemak. Zo'n beest kan altijd zin hebben in een lekkere arm of voet. De Estuarine of Zoutwaterkrokodil kan 8 meter (!) lang worden en eet ook mensen, maar die komt hier gelukkig niet voor.
In het zwembad ontmoet ik een gitarist, die in Darwin woont. We spelen samen de blues en muziek klinkt over de camping, we krijgen applaus. Dan is een gezellig slaap-adresje zo geregeld natuurlijk! Dus op naar Darwin de volgende dag. We eten heerlijk 'roast' en drinken een wijntje. In Darwin is niet zo gek veel te beleven, maar even een lekker bed en het vochtige tropische weer meemaken is natuurlijk heerlijk. Je komt net onder de douche vandaan en je zweet alweer… daarna slapen we in een hostel met een Nederlandse eigenaar, dus 's ochtends Hollandse pannenkoeken. Wel even lekker hoor! Dan waardeer je weer je eigen cultuurtje, hihi.
Hier pikken we Wiebke op, een leuke Duitse meid, die met ons mee zal reizen tot Melbourne om de benzinekosten te delen. Het wordt heel gezellig en het is goed om weer nieuwe gespreksstof te hebben, want we hebben weer een heel stuk woestijn te gaan...
We vertrekken richting Litchfield park, het nationale park linksonder Darwin, waar geen krokodillen zijn, maar wel vele watervallen, meertjes en billabongs (aboriginals voor kleine waterholen). Na meerdere inspannende wandelingen is het heerlijk om in het koele water te springen. We rijden dan weer omlaag langs vele kleine nederzettingen. Soms is er een plaats waar de benzinepomp het niet doet, de eigenaar kijkt je dan schuchter aan en verontschuldigd zich. Ja, wat doe je als je benzine op is???? Er zullen best wat boze chauffeurs geweest zijn, maar wij zijn verstandig en vullen de tank bij iedere gelegenheid bij.
Na een inspannende tocht komen we aan in Alice Springs. We slapen in een jeugdherberg 'Annies Place'. Links van 'The Alice' exploren we de Mcdonall Ranges, prachtig rauw en heet woestijngebied, waar een riviertje (staat bijna alijd droog) in miljoenen jaren in staat is geweest een enorme rotsformatie (gorche) uit te slijten.
We zwemmen in een heerlijk koel (jawel!) meer. Omdat er wolken voor de zon waren zo nu en dan, kunnen we een stevige wandelingen maken, die anders niet mogelijk is. Wat een maanlandschap! Het is nog steeds heet, alhoewel 38 graden, het valt wel mee, we nemen liters water mee. Als we langs de grillige contouren van de ranges rijden, verwonder ik me erover hoeveel verschillende landschappen je allemaal kan zien in deze wereld.
Uluru. Hier is dan de beroemde Ayers Rock ofwel Uluru genoemd. Een toeristische trekpleister. Je wordt flink van je geld beroofd om het park in te mogen. Het park is eigendom van de Aboriginals en zij verdienen er heel veel geld aan. Dit is de eerste plek waar ik Aboriginals nuchter zie (op andere plekken lopen die brave mensen stomdronken rond, moeders waggelen met kinderen in de armen rond op zoek naar wat schaduw.)
Uluru
Twee Abo dames vergezellen ons naar de heilige plaatsen en we mogen zowaar wat geheime grotten in onder hun goedkeuring, want de ranger vraagt telkens heel onderdanig of dit of dat mag. Ik krijg de indruk dat elke toerist deze geheime plekken wel te zien krijgt. Voor mij is de ervaring een soort poppenkast. Maar de rots is wel mooi hoor!
Vele malen mooier, maar minder bekend, zijn de Olgas, ofwel in het Aboriginals Kata Tjuta genoemd. Hier genieten we onder het genot van een kopje thee van de zonsondergang. Ik vind deze gesteenten lijken op een paar rotte tanden, prachtig!
We maken hier een prachtige tocht, met veel wind, dus weer is de hitte goed te doorstaan. Omdat het hier een droge hitte is, valt het alles mee.
Dan vertrekken we naar...Coober Pedy!!! Dit is wel mijn meest wonderlijke ervaring tijdens onze woestijntocht hoor! Wat ik hier meemaak..
Opaalmijnen
Als we er aankomen zie je massa's steenhopen, waar het wel lijkt of honderden reusachtige molshopen zijn gegraven! Maar zoals je misschien wel weet is Cooper Pedy de beroemde opaalnederzetting, waar menig gokkende avonturier zijn kans waagt om opalen op te graven, om miljonair te worden. (Wat sommigen ook echt lukt.)
De hitte is echt gigantisch, maar…eens in de 5 jaar regent het hier. En wij komen natuurlijk aan als het regent??????????????
Het is fantastisch, we slapen in een camping onder de grond, heerlijk koel in de mijnen. De temperatuur buiten haalt soms de 47 graden, maar binnen is het heerlijk koel. Als we onze spullen opbouwen, woedt er een enorme zandstorm. De wind huilt langs de openingen van de mijn. Ik geniet echt met volle teugen.
Camping onder de grond
We zien hier enkele bijzondere dingen, een kerk in de mijnen onder de grond, waar een kinderkoor ijverig aan het oefenen is. We bezoeken ook het huis van Harry, een legende, die na de jacht op krokodillen in Arnhemland, hier zijn fortuin aan opalen heeft opgegraven. Harry heeft een voorliefde voor vrouwen. Zijn hele mijnhuis hangt vol met foto's van blote vrouwen, hij heeft zelfs borsten uit de mijn gebikt (stalactieten noem ik ze maar, kuch) en beschilderd. Een klein beetje droevige indruk maakte de man op mij, maar wat wil je, als je ver over de 80 bent en je hebt overal blote vrouwen hangen…vraag me af oftie nog met Viagra in de weer is.
Dan door naar Adelaide een heerlijke stad, klein, rustig, een frisse wind waait door mijn haar (wel, veel haar is het op het moment niet, maar goed).
Vervolgens gaan we langs de Great Ocean Road richting melbourne en zien de 12 Apostels, prachtige rotsformaties, weggeslagen en geërodeerd door de zee! Hier lijkt het weer heel erg op het voorjaar in Nederland. Klein zonnetje, frisse wind, zo nu en dan regen.
Prettige kerst allemaal!
Lieve mensen, mag ik jullie allemaal vanuit Melbourne een hele fijne kerst toewensen en een dolgelukkig nieuwjaar met frisse inspiratie en een flinke dosis 'No Worries' mentaliteit!!!!!
Vele groeten van... Mathieu natuurlijk.
Laatst bijgewerkt op: Donderdag 22 december 2005